november 2015

COLUMN

Frans Suijkerbuijk

Elena Podoleanu wist wat ze wilde

Frans Suijkerbuijk


Elena Podoleanu wist wat ze wilde. Haar hart lag bij de mode en daar ligt nog steeds haar doel. In Moldavi? had ze ruim vijf jaar in een naaiatelier gewerkt en in die richting wilde ze verder. Ook in Nederland. ‘De liefde heeft mij naar Nederland gebracht maar toen ik hier aankwam, in 2001, begreep ik dat het modewerk niet meteen kon vanwege de taal. Ik heb me direct op het Nederlands gestort om goed te leren communiceren. Na twee jaar behaalde ik het staatsexamen. Ik werd daarna toegelaten op de kunstacademie in Maastricht, maar dat ging uiteindelijk niet door omdat de financiële middelen ontbraken. Ik was genoodzaakt om te gaan werken en vond via een uitzendbureau emplooi op de inpakafdeling van een bakkerij. Daar werd ik na wat tijdelijke contracten in vaste dienst aangenomen, maar op den duur kon ik het niet meer opbrengen. Ik kreeg ook fysieke klachten’.

‘Uiteindelijk heb ik na zes jaar die vaste baan opgezegd. Dat was niet makkelijk maar ik ben optimistisch. Uiteindelijk kan iedereen bereiken wat hij wil. Volgens mij is alles mogelijk! Ik ben toen direct weer Nederlands gaan studeren want dat was nodig. Ik kwam uit een taalarme situatie. Ik ben gaan sporten en dansen om zoveel mogelijk in contact met Nederlanders te komen en om de taal te gebruiken.’ En, ja, het lukte Elena na driekwart jaar solliciteren om een baan in de kledingbranche te bemachtigen. Na drie tijdelijke contracten kreeg ze een vast contract en nu werkt ze al weer vijf jaar als verkoopster en adviseuse bij Bonita. Het is haar droom om haar carrière binnen dit concern verder uit te bouwen en later misschien iets te kunnen doen in de textielhandel tussen Nederland en Moldavië. Maar momenteel liggen de prioriteiten even anders. Het leven gaat door, Elena heet nu Kockelmann-Podoleanu en is de trotse moeder geworden van twee prachtige zoontjes.

‘Ik voel me in Nederland helemaal thuis. Vanaf het begin vond ik de mensen hartelijk, belangstellend en behulpzaam. Nederland is wel een land van agenda’s en afspraken. Dat was in het begin wennen. In Moldavië val je gewoon bij iemand binnen en de mensen hebben altijd tijd. Maar ik begrijp het wel. Hier hebben de mensen voortdurend allerlei mogelijkheden, kansen en bezigheden en dan is het toch wel handig om met een agenda te werken. Die gebruik ik nu zelf ook volop.’

‘Er bestaan ook overeenkomsten tussen Moldavië en Nederland. Helaas worden in de media meestal alleen maar de nare en zwakke kanten van mijn vaderland belicht. De mooie en positieve kanten zou ik zo graag bekend willen maken. Ik zou zo graag een jaarlijkse reis naar Moldavië willen organiseren om deze dingen aan de mensen te laten zien’. Nou, eerlijk gezegd, ik zie het er wel van komen!

Frans Suijkerbuijk
directeur easyNL 



COLUMN Frans Suijkerbuijk

Column Frans Suijkerbuijk


COLUMN Frans Suijkerbuijk

Het verhaal van Lusine Simonyan

Of hoe een Armeense zich thuis voelt in Nederland.


COLUMN Frans Suijkerbuijk

Iraanse vrouwen zijn sterk

"In Nederland kun je wat bereiken, als je dat wil."


COLUMN Frans Suijkerbuijk

Liefde brengt Turkse naar Nederland


COLUMN Frans Suijkerbuijk

Een bont gezelschap